Dębicki Klemens (1846–1928), lekarz-balneolog. Ur. w Samborze (11 XI) jako syn profesora gimnazjalnego, tamże kończył szkoły średnie, uniwersytet w Krakowie (1866–72). Po uzyskaniu dyplomu doktorskiego poświęcił się początkowo dermatologii i praktykował przez półtora roku na oddziale skórnym Szpitala św. Łazarza (u Zarewicza), potem przez 4 lata w klinice dermatol. (u Rosnera), a wreszcie w Wiedniu (u Kaposiego). W r. 1878 osiadł na stałe we Lwowie, zarazem zaś objął sezonowe obowiązki lekarza zdrojowego w Iwoniczu. Tamtejsze warunki lecznicze (wody jod zawierające) pragnął zużytkować w zakresie swej specjalności. Z czasem wszakże balneolog wziął górę nad dermatologiem. Po dwudziestu przeszło latach praktyki w Iwoniczu przeniósł się do Krynicy, gdzie ordynował latem do końca życia. Dzięki niezwykłym zaletom osobistym był jedną z najszanowniejszych postaci lwowskiego świata lekarskiego, niemniej jednym z najpopularniejszych w kraju lekarzy zdrojowych. Okoliczność ta przyczyniła się nie mało do rozwoju zwłaszcza Iwonicza, odwiedzanego coraz liczniej przez chorych, szukających opieki u D-go. Literaturę Iwonicza wzbogacił też znakomicie. W Krynicy był prezesem Związku Lekarzy Zdrojowych. Umarł (6 IV) jako nestor balneologów polskich, przeżywszy lat 82, z czego zdrojownictwu poświęcił lat 50, podzielonych mniej więcej po połowie pomiędzy Iwonicz i Krynicę. Prócz wielu rozpraw balneologicznych wydał Spis dzieł lekarskich będących własnością Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich (Lw. 1892). Spis ten był wynikiem uporządkowania przez D-go księgozbioru przekazanego przez T. L. G. Towarzystwu Lekarskiemu Lwowskiemu, gdzie pełnił najpierw obowiązki sekretarza (1890), potem bibliotekarza (1891–99). W r. 1914 otrzymał za zasługi tytuł radcy medycynalnego.

Kośmiński; Zieleniewski M., Słownik bibliogr.-balneolog., wyd. 2, Kr. 1889; »Pam. Pol. Tow. Balneol.« VII 1928; Ziembicki W., Wspomnienie pośmiertne o D-im, »Słowo Polskie« 1928, 126; zapiski własne autora.

Witold Ziembicki